I AM STILL STRONG
Updated: Sep 11
Het verhaal achter de glimlach van Budi
Sommige mensen ontmoet je op reis zonder te beseffen dat je ze later nog eens zult opzoeken. Budi was voor mij in eerste instantie gewoon onze gids in Tetebatu. Een vrolijke man met een enorme glimlach die ons meenam door het groenste deel van Lombok. Over smalle paadjes tussen de rijstvelden, langs palmen en kleine huizen, naar een waterval die we al snel onze Indiana Jones-waterval noemden.
Het was zo'n dag waarop alles klopte. Het landschap, de sfeer en vooral Budi. Hij maakte grapjes, kende iedereen onderweg en vertelde met trots over zijn Tetebatu. Als reisbegeleider ontmoet ik veel gidsen, chauffeurs en lokale families. De meeste ontmoetingen zijn vluchtig. Soms blijft iemand hangen. Budi was zo iemand.
Na die dag namen we afscheid en reisde ik verder. Ik dacht dat ik hem een beetje had leren kennen. Achteraf weet ik dat ik vooral Budi de gids had ontmoet. De man daarachter kende ik nauwelijks.
Dat veranderde door een berichtje van een collega-reisbegeleider, die met haar man op vakantie was in Indonesië en ook met Budi op pad ging.
“Had jij dit jaar die oranje voetballen gegeven aan de school in Loyok?”
Ja, die waren van mij. Een paar voetballen uit Nederland, niet meer dan dat. Zij vertelde hoe ontzettend blij de kinderen ermee waren geweest. Zelfs Budi was een beetje jaloers, schreef ze lachend. Hij had er ook wel eentje voor zijn school gewild.
Ik dacht meteen: de volgende keer neem ik er één voor hem mee.
Maar een paar berichten later ging het allang niet meer over een voetbal. Mijn collega en haar man waren dichter bij Budi's dagelijks leven gekomen. Ze bezochten een eenvoudige school waar met weinig middelen wordt geprobeerd kinderen onderwijs te geven. Er zijn weeskinderen, weinig materialen en zelfs iets eenvoudigs als schoolboeken is niet vanzelfsprekend.
Maar vooral haar bezoek aan Budi thuis had haar geraakt.
Zijn zoontje Michael was nog maar een paar maanden oud en heeft, volgens wat zij daar hoorde, ernstige aangeboren medische problemen. Ze vertelde over de zorgen die ze in Budi's ogen zag wanneer hij zijn kindje vasthield. Ook zijn ouders zijn afhankelijk van hem. Zijn moeder is bedlegerig, zijn vader blind. Budi zorgt voor hen, voor zijn eigen gezin, werkt als gids en probeert ondertussen ook iets voor anderen in zijn omgeving te betekenen.
En ik zag hem ineens weer voor me. Lachend tussen de rijstvelden. Grapjes makend. Bezig om óns een fantastische dag te bezorgen.
Mijn collega schreef: “Maar als hij een tour doet merk je niets aan hem en heb je een TOPdag!!”
Die zin bleef hangen.
Misschien omdat hij iets blootlegt waar ik tijdens het reizen vaker over nadenk. Hoeveel weten we werkelijk van de mensen die onze reis bijzonder maken? We zien een gids, een chauffeur, een ober. We delen een dag, maken een foto, geven een fooi en reizen verder. Wij nemen de herinnering mee. Zij gaan naar huis, naar een werkelijkheid waar wij meestal niets van weten.
Wij zien de glimlach. Niet noodzakelijk wat iemand draagt.
Een tijdje later was er een aardbeving op Lombok. Ik stuurde Budi meteen een bericht. Was alles goed?
Zijn huis bleek beschadigd, maar hij schreef: “As long as we are safe is more important.” Even later volgde: “I am still strong. Don't worry.”
Juist die laatste woorden raakten me: Don't worry.
Hij stelde míj gerust. Een man met zoveel zorgen zegt tegen mij dat ik me geen zorgen moet maken.
Misschien is dat het moment geweest waarop ik besloot dat ik terug wilde.
In maart ga ik opnieuw naar Lombok, dit keer samen met mijn man Rob. Ik wil hem niet alleen het landschap laten zien waar ik zo enthousiast over thuiskwam, maar ook kennismaken met de mensen die mijn reizen betekenis geven. Dus stuurde ik Budi of hij twee dagen onze gids wilde zijn.
Zijn antwoord kwam vrijwel meteen: “Yes, I will always ready for you, don't worry.”
Alweer dat don't worry.
Hij heeft de dagen inmiddels grotendeels bedacht. De rijstvelden en watervallen van Tetebatu, rustig aan deze keer. De tweede dag richting het vulkaangebied. “I will show you the best part of Lombok.”
Toen ik hem liet weten dat hij veel te weinig vroeg en ik hem meer wilde betalen, antwoordde hij: “You are too nice with me.” Maar het mooiste kwam toen hij vroeg of Rob en ik iets te vieren hadden. Nee, geen verjaardag of jubileum. Ik wil Rob gewoon laten zien waar ik kom, wie ik ontmoet en waarom ik soms zo vol verhalen thuiskom.
Budi antwoordde: “Let's give him unforgettable memories.”
Daar zit voor mij de essentie van deze man. Ondanks alles wat er in zijn eigen leven speelt, denkt hij aan de herinneringen die hij een ander kan geven.
We hebben inmiddels ook ons oorspronkelijke plan veranderd. In plaats van alleen in een comfortabel hotel te slapen, verblijven we in Budi's eenvoudige homestay. Geen luxe, en juist daarom wil ik er zijn. Niet alleen door zijn wereld wandelen en daarna terug naar ons comfortabele hotel, maar er heel even onderdeel van zijn.
En natuurlijk gaat er een oranje voetbal mee. Voor zijn school deze keer.
Hoe het verdergaat, weet ik niet. Dat wil ik ook nog niet weten. Misschien ontmoet ik zijn gezin, zijn ouders en de kinderen op school. Misschien ontdek ik een heel andere Budi dan degene over wie ik nu schrijf.
Dat wordt deel twee.
Want reizen gaat voor mij steeds minder over hoeveel plekken je hebt gezien. Uiteindelijk zijn het meestal de mensen die een plek betekenis geven.
De eerste keer liet Budi mij zijn Tetebatu zien. In maart ga ik terug en hoop ik iets meer van zijn wereld te zien.
En waarschijnlijk zie ik hem daar weer staan, met diezelfde enorme glimlach.
Alleen zal ik er deze keer anders naar kijken.
I am still strong.
Vier eenvoudige woorden. Maar sinds ik Budi een beetje beter ken, zeggen ze eigenlijk alles.
Wordt vervolgd… ❤️
Betekenins naam Budi: 'geest', 'verstand', 'deugd' of 'goed karakter'. Hoe toepasselijk.
Een kleine noot bij mijn verhalen: de belevenissen, ontmoetingen, gedachten en foto’s zijn van mij. Ik ben fotograaf en verhalenverteller, maar geen schrijver. Om mijn woorden soms net wat lekkerder te laten lopen en de puntjes op de i te zetten, gebruik ik AI als hulpmiddel bij het redigeren. Het verhaal zelf? Dat ontstaat onderweg, uit wat ik zie, voel en meemaak. ❤️
Comments